| تبليغات | X |
|
مي توني ... اگه تو هم مثل من دلت گرفته مي توني : مي توني به ياد تنهايي هات بري يه گوشه بشيني و به اين فکر کني که چرا از اوني که تو دوستش داري فقط يک دونه تو دنيا هستش . مي توني بازم مثل بچگي هات تو آسمون دنبال ستاره خودت بگردي هموني که از همه پر نور تره شايدم بگي نه من ستاره نمي خوام ، ماه مال منه ، من ماه رو مي خوام مي توني به ياد اوني که دوستش داري ، تو رکعت آخر نمارت سجاده رو خيس از آب چشمات بکني . مي توني قيد همه آرزوهاي خوب رو بزني و بهترين ها رو واسه عشقت بخواهی مي تونی داشتن اونو تو دلت آرزو کنی حتی اگه اون تو رو نمی خواد مي تونی سيزدهمين روز بهار ، تمام سبزه های روی زمين رو واسه رسيدن بهش گره بزنی می تونی اگر چه اونو نداری ولی احساس داشتنش رو تجربه کنی . چشماتو ببند ... می تونی ... ولی می دونم که نمی تونی فراموشش کنی..
اي بداد من رسيده تو روزاي خود شكستن اي چراغ مهربوني اي تبلور حقيقت تو شباي وحشت من توي لحظه هاي ترديد تو شبو از من گرفتي اگه باشي يا نباشي تو منو دادي به خورشيد براي من تكيه گاهي براي من كه غريبم ياور هميشه مومن تو رفيقي جون پناهي تو برو سفر سلامت غم من نخور كه دوري شعرم از تو جون گرفته رگ خشك بودن من اگه مديون تو باشم از تن تو خون گرفته! اگه از تو باشه جونم قدر اون لحظه نداره وقتي شب شب سفر بود كه منو دادي نشونم توي كوچه هاي وحشت وقتي هر سايه كسي بود وقتي هر ثانيه ي شب واسه بردنم به ظلمت طپش هراس من بود وقتي هر لحظه ي بودن تو با دست مهربوني حكم اعدام واسه من بود به تنم مرهم كشيدي برام از روشني گفتي اي طلوع اولين دوست پرده ي شبو دريدي اي رفيق آخر من... به سلامت سفرت خوش مقصدت هر جا كه باشه اي يگانه ياور من ... هرجاي دنيا كه باشي اونور مرز شقايق خاطرت باشه كه قلبت پشت لحظه ها كه باشي سپر بلاي من بود.. تنها دست تو رفيق دست بي رياي من بود
شاید آن روز که سهراب نوشت : تاشقایق هست زندگی باید کرد ، خبری از دل پر درد گل یاس نداشت. باید اینجور نوشت: هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک ویاس زندگی اجباریستتتتتتتتتتتتتتتتت... مردشور این زندگی که همش اجباره. نه متولد شدن نه زندگی کردن ونه هیچ چیزش اختیاری نیست. حالم بهم میخوره دیگه از این زندگی وقتی همش اجباره نمیخوام کسی نظری بده نمیخوامممممم از امید الکی از نصیحت از حرفای تکراری بدم میاددد.
امشب گريه ميكنم .گريه ميكنم برا تو براي خودم براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن. برا ي تمام اون چيزي كه خواستم ونبودی خواستی بودم. امشب گريه ميكنم به وسعت دريا به وسعت بيشه به وسعت دل عاشق.براي تو...براي خودم....و به پاس احترام تمام تحقيرهايي كه از ديگران شنيدم وهنوز شكست نخوردم اوني كه يار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمي داد دل به هر كس نمي داد، دل مي گفت مقدسه عشق اون برام بسه ،از نگاش نفهميدم كه دروغه وهوسه، غصه خوردن نداره ،گريه كردن نداره، به يه قلب بي وفا دل سپردن نداره، آخر قصه چي شد، قلب اون مال كي شد اون كه از من پر گرفت چي مي خواستيم وچي شد، اوني كه مال تو بود اگه لايق تو بود تورو تنها نمي ذاشت، با خودت جا نمي ذاشت... اوني كه يار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمي داد دل به هر كس نمي داد
را نیز دوست ندارم؛ از لا به لای مریم های خفته با فانوسی کم سو راهی به سویت می جویم و تو نیستی، نیستی تا ببینی که چقدر امشب آسمان زیباتر است اما این آسمان را نیز دوست ندارم. سالهاست که از قاصدک خوش خبرم بی خبرم . شاید این بار او مرا دوست نداشت ، شاید این بار ، باری فزون تر در پیش داشت و ای کاش در لحظه ی سنگین وداع چشمهایش را به زمین می دوخت تا نمی توانستم از نگاهش تندیسی سازم از جنس پروانه های دشت خاطره. عقربه های زمان به کندی می گذرند ، شاید می خواهند فرصتم را دوچندان کنند،اما حتی یاسمن ها نیز این را می دانند که کاری از دست من ساخته نیست،و تنها درکنج خلوت این اتاق ، من ماندم و تجسم یک رؤیا ، من ماندم و اشک های التماس ، من ماندم و دست هایی به سوی آسمان بی کران هستی . صدایش می کنم و صدایی نمی شنوم ، کلامش را می خوانم و خوانده نمی شوم، به خاک می افتم و اعتنایی نمی بینم ، اما این بار قسمت می دهم به پاکی و قداست فرشتگانت، اگر گاهی آنی نبودم که می خواستی دریایی از ندامت و حسرتم را بپذیر. لحظات درگذرند و از آنها چیزی نمی ماند جز لحظه های خاموش بیداری. باز هم بهاری دیگر در راه است ، می گویند بهار فصل زیبایی هاست اما تو خودت خوب می دانی که بهار من هیچ گاه بازنخواهد گشت. بغضی عجیب در گلویم بهانه تو را می گیرد، هر دم با قطرهای گرم مرا می سوزاند ، شکایت ها در نهان دارد و می داند که اگر لب گشاید از من چیزی باقی نخواهد ماند تا به نجوای شبانه اش تسلی بخشم، آرامش کنم و قاب عکس خالی کنار پنجره را برایش با تصوری خیالی مزین کنم. گاهی وقت ها قلب زمانه از سنگ می شود و اینگونه سرنوشت، ردّپایی عمیق بر پیشانی آنهایی که ماندند و سعادت نداشتند نقش میزند،کاش می شد من به جای تو می رفتم در نگاهم خیره شدی ... کمی بغض در چشمانت پیدا بود... اما تو... گفتی دیگر بس است این زندگی.... دیگر خسته بودی ... از من و با من بودن ... از تمام نگاه هایم ... دیگر از من دل بریده بودی نمیتوانستم باور کنم.. بی تکیه گاهی را ...نمیدانستم نبودنت را ... چه چیز را باید باور کنم... از دست دادن عشق را...از دست دادن کسی که عمری عاشقانه مثل بت میپرستیتمش.... یا از دست دادن یه زندگی را... فقط میدانستم من شکسته شدم...باختم... درزندگی...در رویا... حتی در خیال خام بچه گانه ام...دیگر امیدی نیست دستانم تنهاست.... جسمم بی تکیه گاه ست... اما چگونه باور کنم... مرگم را... بی تو بودن را... خودکشی زندگی ام را...چگونه باور کنم... بغض نگاهت را...چگونه باور کنم... رفتن بی بهانه ات را...چگونه باور کنم... چگونه باور کنم جدایی را...ان انتظارتلخ را... ان دور شدن نگاهمان...دستانمان... حتی دور شدن قلب و احساسمان....من چگونه باور کنم دیگردستی نیست دیگر دستی نیست که دستانم را در تنهایی هایم بفشارد... چگونه باور کنم که دیگر آن نگاه عاشقانه نیست که بدرقه ی راه زندگی ام باشد... اه ای خدایم چگونه باور کنم که تنهایم وتنهایی قسمت من است.... تو بگو... ای خدایم چگونه باورکنم.............................. روزی که عشق را قسمت کردند پرواز را به تو دادند .... قفس را به من...ساز را به تو دادند... غم رابه من و من تشنه ی کویر دشت بارانم ..... مانند طایفه ی خاک می مانم و دشمن طوفان من هر شب این ساز را به بهانه ی تو به صدا در می اورم...
همه چيز را جمع کردم. يکي يکي. خنده ها، گريه ها و تنهايي ام را که انگار سال ها توي اين اتاق زنداني مانده بود. همه را گذاشتم توي چمدان سیاه و درش را محکم تر از هميشه بستم. نبوده باشم، اما انگار آمده بودي که بگويي نرو، و من به خيالت قول دادم که تا هميشه همين جا بمانم. مي بندم و توي اين سياهي که سوزن سوزن مي شود دنبالت مي گردم. انگاري که... مي خوابم تا برايم شعر بخواني، بخندي، قصه بگويي، تا شايد يک روز از روياي شيرين بودنت بيدار شوم. مي زنم: کاش اين را بخواني. چشم هايت را باز کني و ببيني که من چقدر دلم برايت تنگ شده است ... ********************
اونکه یه وقتی تنها کسم بود تنها پناه دل بی کسم بود تنهام گذاشت و رفت از کنارم از درد دوریش من بی قرارم خیال می کردم پیشم می مونه ترانه ی عشق واسم می خونه خیال می کردم یه همزبونه نمی دونستم نا مهربونه با اینکه رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم می سوزم فکر و خیالش همش با هامه هر جا که میرم جلو چشامه دلم می خواد تا دووم بیارم رو درد دوریش مرهم بزارم اما نمیشه راهی ندارم نمی تونم من طاقت بیارم
باز باران
مهربانم ای خوب! یاد قلبت باشد . یک نفر هست که اینجا بین آدم هایی . که همه سرد و غریبند با تو تک و تنها . به تو می اندیشد و کمی دلش از دوری تو دلگیر است .... مهربانم . ای خوب ! یاد قلبت باشد . یک نفر هست که چشمش به رهت دوخته بر در مانده و شب و روز دعایش این است . زیر این سقف بلند . هر کجایی هستی .به سلامت باشی و دلت همواره .محو شادی و تبسم باشد.... مهربانم . ای خوب ! یاد قلبت باشد یک نفر هست که دنیایش را همه هستی و رویایش را. به شکوفایی احساس تو پیوند زده و دلش می خواهد .لحظه ها را با تو به خدا بسپارد ... مهربانم . ای خوب ! یک نفر هست که با تو تک تنها با تو پر اندیشه و شعر است و شعور ! پر احساس و خیال است و سرور ! مهربانم این بار یاد قلبت باشد . یک نفر هست که با تو . به خداوند جهان نزدیک است و به یادت هر صبح .گونه سبز اقاقی ها را از ته قلب و دلش می بوسد و دعا می کند این بار که تو با دلی سبز و پر از آرامش . راهی خانه خورشید شوی و پر از عاطفه و عشق و امید به شب معجزه و آبی فردا برسی...
چنان دل کندم از دنیا که شکلم، شکل تنهائیست ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشائیست مرا در اوج می خواهی، تماشا کن تماشا کن دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما همه از من گریزانند، تو هم بگذر از این تنها فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم دلم چون دفتری خالی، قلم خشکیده در دستم گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن، چه راهی پیش رو دارم همه خود درد من بودند، گمان کردم که همدرد من بودند شگفتا از عزیزی که هم آواز من بود به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بود
وقتی که خاکم می کنند بهش بگین پیشم نیاد بگین که رفت مسافرت بگین شماره ای نداد یه جور بگین که اخرش از حرفاتون هول نکنه طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه دونه به دونه عکسامو بردارید اتیش بزنید هر چی که خاطره دارم برید و از بیخ بزنید نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه نمی خوام هیچ وقت تنمو تو گورم بلرزونه برو اتیش به قلب من نزن بذار نگاهت از یادم بره بذار واسه همیشه قلب من چال بشه با من کلی خاطره برو نمی خوام ببینی خونه من خالی شده همدم من به جای تو ریگای پوشالی شده اون که می گفت میمیره واست دیدی راست راسی مرد رفت و همه خاطرشم به خاطرت برداشت و برد بهش بگین نشست به پات بهش بگین نیومدی بگین هنوز دوست داره با اینکه قیدشو زدی نشونی قبر منو بهش ندین خوب میدونم میاد جای همیشگی سر قرار تو رود خونه
دیر است برای گریستن برای شاد بودن برای زندگی کردن وقتی دستانت خالی است و قلبت تهی برای همه چیز دیر است آرزوهایت در مقابل چشمانت می میرند و خوب می دانی که دیگر دیر است می خواهم فریاد بزنم « من حالم دیگر خوب نیست شاید برای فریاد هم دیر باشد
دیگه هیچی ازت نمیخوام فقط صبح فردا رونبینم من خداااااااا تورخدااا دعا کنید تموم بشه دیگه واقعا نمیتونم هیچ کس کاری به کار من نداشت بنویسید بعد از مرگم روی سنگ او که خوابیده است در این گور سرد بودنش را هیچکس باور نداشت
شبي از پشت يك تنهايي غمناك و باراني تورا با لهجه ي زيباي گل هاي نيلوفر صدا كردم. تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم. مريم چشمانم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم. نميدانم چرا رفتي نمي دانم چرا؟؟شايد خطا كردم.وتوبي آنكه به فكر غربت چشمان من باشي نميدانم چرا؟؟تاكي؟؟براي چه؟؟ ولي رفتي......وبعد از رفتنت باران چه معصومانه باريد و بعد از رفتنت آسمان چشمهايم خيس باران شد و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد هنوزآشفته ي چشمان زيباي توام برگرد.........وبعد از اين همه اشك و حسرت و ترديد كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو در راه عشق و انتخاب او خطا كردم.... و من مابين اشك و حسرت و ترديد نميدانم چرا شايد به رسم عادت پروانگيمان باز براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعاكردم.
چرا یادمان میرود زندگی کنیم چرا یادمان میرود سرخی رنگ شقایق را آتش عشق چکاوک را ناله عاشق شبگرد بیابان را یادمان رفته وفا یادمان رفته صفا یادمان رفت که شقایق ها لگدکوب شدند معنی عاشق شدن هم یادمان رفت عشق...شور...فریاد دیوانگی...ویرانگی...بیهودگی... مرگ چرا یادمان رفت که بمانیم چرا یادمان رفت، بودن لاله ها را باور کنیم چرا یادمان رفت در تپش قلب زمین خون سرخ لاله ها باشیم چرا یادمان رفت در غرش ابر انتظار معنی بودن و دیدن باشیم یادمان رفت که در ثانیه ها معنی ساعت باشیم ღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღ چه کسی خواهد دید، مردنم را بی تو ؟؟ بی تو مردم ،مردم. گاه می اندیشم، خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟ آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی،روی تو را کاشکی می دیدم؛ شانه بالا زدنت را، ـ بی قید ـ و تکان دادن دستت که، ـ مهم نیست زیاد ـ و تکان دادن سر را ـ عجیب ! عاقبت مرد؟ ـ افسوس ! کاشکی می دیدم...
از این نیامدن و قصد رفتن کردنت می خواهم بنویسم اما دست هایم می لرزد..... چه کردی با من ؟؟؟ چه خواستم از تو که دریغ می کنی ؟ چه خواستی که نکردم ؟؟ غم نبودنت به جانم نیش می زند اما درمانی نیست که به مقابله اش روم اخر تو تنها امید بودی تنها دعای شبانه ام ... می خواهم بنویسم ... از چشمانی خیس و دلی در اندوه نشسته از ارزو ها و دعاهای بیهوده نمی نویسم چگونه می پرستیدمت ...می نویسم که مردنم را در پایت باور نداشتی ... می خواهم بنویسم اما چه سود تو که نخوانده دورش می اندازی ... چه سود از نوشتن وقتی که گریه هایم نتوانست تو را از رفتن باز دارد دیگر نمی خواهم بنویسم که چگونه دستی که به نیاز به سویت دراز شده بود رد کردی اما نا نوشته می دانی که هرگز فراموشت نخواهم کرد کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم درون کلبه ی خاموش خویش اما کسی حال من غمگین نمی پرسد و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم درون سینه ی پر جوش خویش اما کسی حال من تنها نمی پرسد و من چون تک درخت زرد پاییزم که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
کسی هرگز به گلدانهای خشک قلب ما آبی نخواهد داد کسی هرگز کنار کوچه های شهر ما نرگس نخواهد کاشت کسی هرگز کبوترهای زیبا را به اوج آسمان دعوت نخواهد کرد دل از افسانه ها بر کن کسی هرگز نمی آید مکن دل خوش به هر باریکه راه خالی مهجور مبین هر کهنه چرمی را درفش کاوه رنجور دل از اسطوره ها بر کن و بتهای حریم ذهن را با تیشه اندیشه ات بشکن تو خود اسطوره خواهی شد اگر باور کنی خود را
به نام حامی پرستوهای بی آشیان سلام مرا ازعصر دلتنگي نترسانيد که عمري چشم در راهم ღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღღ♥ღ الن که دارم اینو مینویسم مثل خیلی از شبای دیگه دلم گرفته راستش این وبلاگو زدم تا فقط وقتایی که دلتنگم بنویسم . از تنهایی هام از غمهایی که روز به روز بهشون اضافه میشه فعلا حتی حس نوشتن هم ندارم امشب هم از اون شباست... چقدر سخته تو سکوت و تنهایی از کسی بخونی که باورت نداشت کسی که هر روز براش نوشتی و نوشتی ...... کسی که از عاشقی واسش کم نذاشتی ... آخرش چی ؟؟رفت و تنهات گذاشت .. حالا من موندم و اون همه تنهایی ..... من و اون همه تنهایی .... اما انتظارت دیوونه ام می کنه ... اشک می ریزم برات دونه دونه و ریز .... اما انگار زندگی می گه همینه که هست .... پس چی می شه تکلیف د ل من؟؟.......
|
About
كاش می شد بارديگر سرنوشت از سر نوشت، كاش می شد هر چه هست بر دفتر خوبی نوشت، كاش می شد از قلمهايی كه بر عالم رواست با محبت، با وفا، با مهربانيها نوشت، كاش می شد اشتباه هرگز نبودش در جهان، داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت، كاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود .كاين همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت...!!!
Home
|
